Głos Maury

Cześć, pozwól, że się przedstawię: mam na imię Maura. Jakiś czas temu była tu okazja poznać moją mamę Annę i przeczytać o jej erbazzoncini. Nie wiesz jednak, że dziś, kiedy je robi, używa warzyw, które mój mąż uprawia w naszym warzywniku. Moja historia jest jednak trochę inna niż jej: zawsze pracowałam jako księgowa, a kiedy wyszłam za mąż, naprawdę nie miałam pojęcia, jak cokolwiek zrobić w kuchni. Pewnego dnia poprosiłam mamę, żeby nauczyła mnie trzech lub czterech przepisów, które najbardziej lubiłam, i zapisałam je w kalendarzu z 1980 roku, który mam do dziś.

Nasze przepisy są naprawdę nasze. Kiedy mówimy o „pulpetach”, mamy na myśli właśnie „pulpety babci Anny”, żeby nie było wątpliwości. Jednym z dań, które dzieci lubią najbardziej, jest bez wątpienia minestra imperiale (zupa cesarska): przygotowywana z Parmigiano Reggiano, jaj i mąki. Ciasto, które trafia do zupy, przypomina trochę omlet o grubości około pół centymetra, ze szczyptą soli. Niektórzy dodają też mieloną gałkę muszkatołową, ale zauważyłam, że dzieci raczej za nią nie przepadają. Ciasto piecze się w gorącym piekarniku przez około dziesięć minut, aż nabierze złotego koloru, a następnie studzi i kroi w małą kostkę. Było to idealne danie na przyjęcia i wesela, a do tego wygodne, bo można je było przygotować dwa dni wcześniej. Dwie łyżki na każdy talerz, trochę gorącego bulionu i wystarczało nawet dla pięćdziesięciu osób.

W chłodnych zimowych miesiącach minestra imperiale jest jednym z ulubionych dań na naszym stole. Mam wielkie szczęście, bo moja sąsiadka prowadzi gospodarstwo i hoduje pięćdziesiąt kur. Co trzy dni ma tyle jaj, że z wielką życzliwością rozdaje je wszystkim sąsiadom. Wiosną i latem część tych jaj wykorzystuję do przygotowania na zapas porcji ciasta, które potem zamrażam na zimę.

Kiedy gotuję według naszych rodzinnych przepisów, mama mówi: „Świetnie ci to wychodzi, jesteś dziesięć, a nawet sto razy lepsza ode mnie”, ale jej nie wierzę, bo ona zawsze była artystką w kuchni. Jeszcze kilka miesięcy temu potrafiła ręcznie rozwałkować domowe ciasto na makaron na najcieńsze płaty. Patrzyłam na nie pod światło i zastanawiałam się, jak ona to robi. Ja ledwie radzę sobie z gnocchi (przy których kilka dziur w cieście nie stanowi problemu), ale ciasto na cappelletti trzeba rozwałkować szybko, żeby nie wyschło, bo wtedy trudno byłoby je zlepić. Jej przychodziło to bez żadnego wysiłku. Potem my, jej córki, cztery siostry, siadałyśmy wokół stołu i wkrótce… miałyśmy dość cappelletti dla wszystkich!

Dziś używamy maszynki do makaronu, ale na szczęście wciąż mamy te chwile, kiedy jesteśmy wszystkie razem w kuchni. Zaczynamy już w listopadzie: wybieramy sobotę, niedzielę albo po prostu wolny od obowiązków poranek i rozpoczynamy przygotowania do Wigilii. Teraz jest nas już całkiem sporo, prawie trzydzieści osób: wszyscy idziemy na kolację do Chiary, bo ma największy dom. Nasze przepisy zawsze będą z nami, a także z naszymi dziećmi, ponieważ babcia Anna spisała je wszystkie dla nich w książce.

Są tacy, którzy przekazują z pokolenia na pokolenie pierścionek lub zegarek, i tacy, którzy malują historię swojej rodziny albo zapisują ją w książce. My opowiadamy naszą poprzez przepisy — dania, które towarzyszyły nam w chwilach świętowania, ale też w trudnych czasach. To dania, które słyszały nasz śmiech, może nawet kłótnie i rozmowy o tym i owym. Jak mówiłam na początku, te przepisy są naprawdę nasze i pielęgnujemy je tak, jak najcenniejsze wspomnienia.

Przepis Maury: minestra imperiale (zupa cesarska)

Składniki
150g startego sera Parmigiano Reggiano
150g semoliny lub mąki
100g masła lub margaryny
4 jaja
50g drobno posiekanej wędliny mortadella (opcjonalnie)
Mielona gałka muszkatołowa (opcjonalnie)

Sposób przygotowania
Rozpuść masło lub margarynę, a następnie wymieszaj wszystkie składniki. Natłuść formę, wlej ciasto i rozprowadź je równomiernie. Piecz w umiarkowanie nagrzanym piekarniku przez 15-20 minut. Pokrój ciasto w małą kostkę i ugotuj we wrzącym bulionie.

 

Autorzy:
Tekst: Carlotta Fiore
Zdjęcie: Diego Rosselli